Atena
ATENA, Pallas Athena, mit. gr. dziewicza bogini mądrości, rękodzieła i wojny o słuszną sprawę, utożsamiana z rzym. Minerwą; ulubiona córka Zeusa, z którego głowy wyskoczyła w pełnej zbroi. A. była jednym z najstarszych bóstw gr., prawdopodobnie pochodzenia kreteńskiego. Kult jej przejęli Ateńczycy od Beotów. Gł. swe miasto nazwali Atenami i uczynili ośrodkiem kultu bogini (?? Akropolis ateńska). O władzę nad tym miastem stoczyła A. słynny spór z bogiem mórz, Posejdonem. Bogowie (wg innych Erechteusz lub Kekrops) rozstrzygnęli go na korzyść A., której dar ? drzewo oliwkowe ? uznali za cenniejszy od daru Posejdona ? źródła wydobytego ze skały. Atenie Ergane ['pracownicy'] przypisywano wynalezienie koła garncarskiego, sztuki ciesielskiej (łącznie z budownictwem okrętów) i tkactwa, w którym celowała sama bogini (-> Arach-ne).